ਬਠਿੰਡਾ: ਪਹਿਲਾ ਰੋਣਾ ਰਾਹਤ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਚੁੱਪ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮਪੁਰਾ ਫੂਲ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਅਗਰਵਾਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਜਨਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ 33 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੇਸ਼ਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗੁਰਮੇਲ ਕੌਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ। ਸਿਰਫ਼ 1.926 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਭਾਰ, ਲਗਭਗ 2.5 ਤੋਂ 4 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਆਮ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ, ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਡਾਕਟਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। 24 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਾਲੇ ਡਾ. ਸੁਰੇਂਦਰ ਅਗਰਵਾਲ (ਐਮਡੀ ਪੀਡੀਆਟ੍ਰਿਕ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਐਨਆਈਸੀਯੂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਘੱਟ ਵਿਕਸਤ ਫੇਫੜੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਮਾਨੀਟਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਹ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਪਲ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਹਰ ਪਲ ਨਾਜ਼ੁਕ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 17 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਦੇਖਭਾਲ, ਸਬਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸੀ। ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ 10 ਦਿਨਾਂ ਲਈ CPAP ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਕਸੀਜਨ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਨਵਜੰਮੇ ਪੀਲੀਆ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਇਲਾਜ ਫੋਟੋਥੈਰੇਪੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੀਮਤ ਕੰਗਾਰੂ ਮਦਰ ਕੇਅਰ ਦੁਆਰਾ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਿੱਘ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਡਾ. ਅਗਰਵਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਐਨ.ਆਈ.ਸੀ.ਯੂ. ਵਿੱਚ, ਤਰੱਕੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।” “ਇਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਰੀਡਿੰਗ।” ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਹ ਸਥਿਰ ਹੋਇਆ। ਜਵਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ। ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਰੀਰ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਡਾ. ਅਗਰਵਾਲ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਪਲ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। “ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਲਾਜ ‘ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। “ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦੇਰੀ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।”
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਕਦ ਰਹਿਤ ਇਲਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਝਿਜਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। 17 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤੀਬਰ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ 2.106 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਭਾਰ ਵਾਲਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨਵਜੰਮਿਆ ਬੱਚਾ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ: ਜ਼ਿੰਦਾ, ਸਥਿਰ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਨੁਭਵ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਧੀ, ਗੁਰਕੀਰਤ ਕੌਰ, ਜੋ ਇਸ ਸਾਲ 14 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। “ਉਸਦਾ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਲਾਗਤ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਕਾਰਡ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕਵਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਉਸੇ ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਹੁਣ ਸਾਲਾਨਾ ₹10 ਲੱਖ ਤੱਕ ਦੀ ਸਿਹਤ ਕਵਰੇਜ ਹੈ।
ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਸਕੀਮ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।” ਪੰਜਾਬ ਭਰ ਦੇ NICU ਵਿੱਚ, ਚੁੱਪ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਮੀਦ। ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ। ਬਸ ਸਥਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਾਨੀਟਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਜ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।